Salim Bachi - Odisejev pas

Utvrda načičkana klimavim kućama strmih krovišta s kojih vijore široki komadi bijelog, crvenog, plavog, grimiznog platna, na nebu se gube i trgaju u oblake, dronjci jednoga nepokorena, neukrotiva grada, u izgradnji a već ruševna, Cyrtha sija, nadvisujući beskrajna kopna i mora.
Pod lanom i vunom prigušenim suncem nižu se terase popločane purpurnim kockama, ispucalim pod generacijama čangrizavih žena, nevjernih supruga, izopćenica koje prebrojavaju djecu i prste, udovica izjedenih od puti koja im vene među bedrima, curica koje se miluju po propupalim grudima otvrdlim pod pogledima mužjaka umornih od plovidbe među stražnjicama, krmama bez nade za pristajanjem izuzev kroz izmaglicu vlažnih snova, galiota s apokaliptičkim nasukavanjima koji se, bez ogrtača i ideala, s rukama u džepovima, poput rakova vuku kroz popločane ulice Cyrthe, mračni poput jama ...